Nowe Święciany to miasto w rejonie święciańskim, nad rzeką Żejmianą. Miasto jest pełne zieleni, i z tego powodu lubiane jest przez tyrystów. Swą nazwę miasto zawdzięcza znajdującym się nieopodal Święcianom. Zamieszkuje tu ok. 7000 osób.
Data założenia miasta nie jest znana. Najstarszy dokument, związany z miastem, to pismo profesora K. Jabłońskiego z roku 1686, w którym ogłasza on inwentarz folwarku Nowych Święcian. Z dokumentu wynika, iż folwark należał do dworu Juodiškio, którym zarządzała Mariana Chrapowicka, żona kasztelana smoleńskiego.
Nowe Święciany rozrosły się po zbudowaniu linii kolejowej. W 1861 roku zbudowano linię Piotrograd – Warszawa, w 1899 – kolej wąskotorową Lentupis-Poniewież. Nowe Święciany znalazły się na styku linii kolejowych. W 1880 roku było tu zaledwie 13 osad (82 mieszkańców).
W 1900 roku miasteczko zniszczył pożar, jednak szybko zostało ono odbudowane. Zaczął rozwija się przemysł.
W 1907 roku zbudowano drewniany kościół, z cennymi pracami ślepego rzeźbiarza Juliana Daunysa. W 1908 roku Nowe Święciany otrzymały prawa parafialne.
W 1920 roku Nowe Święciany otrzymały prawa miejskie.
W końcu XIX a. zaczyna tu rozwijać się przemysł. Od 1894 roku działał warsztat naprawy parowozów. W czasie Pierwszej Wojny Światowej zbudowano elektrownię. W 1924 roku — fabrykę zapałek.
Nowe Święciany przetrwały obie wojny światowe. W 1941 roku w lesie po drugiej stronie Żejmiany zamordowano 8 tysięcy Żydów. Zniszczono wiele budynków. Ze stacji w Nowych Święcianach wysyłano na zesłanie.
Po wojnie Nowe Święciany stały się centrum przemysłu w rejonie. W latach 1951-1959 były centrum rejonu.
26 marca 1996 roku dekretem prezydenckim ustanowiono herb miasta.
W Nowych Święcianach działa dom dziecka. W domu kultury odbywają się imprezy kulturalne, koncerty.
